Piszę, bo wypada. Co jakiś czas, bo mi się nie chce, bo nie mam weny, bo nie mam o czym pisać. Świat właściwie za bardzo się nie zmienił i moje jego postrzeganie także. Nie będę też dziękować za każdą imprezę, za każde spotkanie, za każde zlecenie. Wolę się cieszyć w mniejszym gronie niż Wy wszyscy. I kolejną notkę rozpocznę uroczym „sorry, że tak długo, wiem, że powinnam częściej”. Wcale mi nie jest przykro, ale niech będzie.

Widzisz, moja św. p. Babcia była damą. Zawsze siadała ze swoją dumą, dystyngowaniem na szczycie stołu. Opiekowała się domem, opiekowała się mną (zapewne więcej, niż jako babcia powinna), opiekowała się rodziną i stołem, przy którym siadaliśmy. Była piękna, mimo wieku, później mimo choroby. Nie zabił tego cały śmietnik świata, choć ten dosyć porządnie jej dowalił momentami. Wciąż tryskała pewnością siebie i zajebiście silnym charakterem. Ja miałam być następna.

Zasady były proste: nie przeklinasz, bo dziewczynce nie wypada. Opiekujesz się domem, gotujesz i sprzątasz, bo to Twój obowiązek. Gloryfikujesz rodzinę. Pamiętasz, że jesteś piękna i pokazujesz to innym. Zachowujesz się, jak wypada. Zawsze lojalnie, zawsze wedle etykiety.

Może i dużo z tego tusia odziedziczyła. Pewność siebie, umiejętność manipulowania ludźmi w około, w miarę silny charakter. Mimo tego wyrosła tusia na dużego, zaborczego pancura. I dobrze mi z tym. :)

Może to zodiak? Widzicie Słonka, którzy dzielicie ze mną ten rocznik – według starożytnych chińczyków, jak wybuchnie już rewolucja, to my idziemy na pierwszy ogień. Co gorsza, wolontarialnie. oO'

Pozdrowienia z zasypanych śniegiem gdańskich suburbii.